Reklama:





Zapraszamy:





Szkice historyczne





"My Kazimierz z Bożej łaski król polski i Bolko z tejże samej łaski książę szląski i pan Świdnicki, wiadomo czynimy wszystkim, którem na tem zależy, jako najjaśniejszy
książę i pan, Karol IV.
, z przejrzenia Bożego rzymski i czeski król, tudzież oświecony książę Jan, margrabia morawski, z jednej strony; z drugiej zaś najjaśniejsi książęta i panowie, Ludwik, król
węgierski i Rudolf, tudzież reszta jego braci, książęta Austrji, według brzmienia obszerniejszych w tym względzie listów, obrali nas za rozjemców, przyjacielskich jednaczy, czyli
sędziów kompromisarskich, ku załatwieniu wszelkich między sobą sporów, niesnasek i rozterków, od czasów najdawniejszych aż do dnia dzisiejszego.
Zaczem mocą udzielonej nam władzy rozjemczej, zawyrokowaliśmy zgodną wolą i przykazujemy listem niniejszym, aby obiedwie strony rzeczone, zaniechawszy wszelkich pomiędzy sobą
sporów, niesnasek i rozterków, pozostały na zawsze dobrymi przyjaciółmi, bez wszelkiej obłudy i podstępności.
A dla tem pewniejszego świadectwa kazaliśmy ułożyć pismo niniejsze, zatwierdzone pieczęciami naszemi." Działo się w Krakowie, w wigilię św.
Łucji (12 grudnia)
roku pańskiego 1363-go.
Księżna rakuska Katarzyna, córka cesarza Karola, a małżonka księcia Rudolfa, sprzymierzeńca Ludwikowego, równie przeto bliska stronom obudwom, podjęła się skłonić je do tym
rychlejszego przyjęcia uchwały sędziów krakowskich. Nastąpiło to bez wszelkiej zresztą trudności.
Już w kilka tygodni, dnia 10 lutego roku 1364-go, wydali sobie Karol, Ludwik, Karolów brat Jan, książęta rakuscy Rudolf, Albert i Leopold, uroczysty wzajem dokument, którym wszyscy
zeznają, iż za pośrednictwem "najjaśniejszej, oświeconej, zacnej i mądrej Katarzyny" przyzwolili na wyrok polubowny Kazimierza i Bolka i pod przysięgą na ewangelię św.
i relikwię drzewa z krzyża pańskiego, zaprzysięgają sobie wieczystą zgodę i jedność. Takim sposobem zgasła ostatnia iskra pożaru roznieconego gwoli oczyszczenia sławy Elżbiety.
Uwiadomiony o tym papież zaniósł gorące modły do nieba, iż mu dano było przywrócić spokój między królami.


<<Poprzednia 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 | 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 100 | 101 Nastepna>>